Het NRD onderschrijft de opvatting zoals geformuleerd in het protocol dat dyslexie gezien moet worden als een neurocognitief construct.
De huidige wetenschappelijke stand van zaken maakt het mogelijk dyslexie te omschrijven als een subtiele stoornis in de ontwikkeling van de hersenen op basis van een genetische predispositie, die leidt tot verstoringen in de verwerking van taalspecifieke informatie, die primair tot uiting komt bij de verwerking van fonologisch-orthografische informatie en zich voornamelijk uit in het moeizaam lezen en spellen van woorden. Genetisch onderzoek wijst op een multi-factorieel probleem. Hersenonderzoek wijst zowel op anatomische als functionele afwijkingen bij dyslexie. Deze afwijkingen in hersenfunctie treden op bij lezen en aan lezen gerelateerde cognitieve informatie-verwerkingsprocessen.
Dit specifieke lees- en spellingprobleem beperkt in ernstige mate een normale educatieve ontwikkeling, die op grond van de overige cognitieve vaardigheden geïndiceerd zou zijn.
(Latta, J.M., Hendriksen-Neijssen, G.M.M., Loenhout, J.W.A, Dyslexie van zorg verzekerd?, 2007; Blomert, L., Protocol Dyslexie Diagnostiek en Behandeling, 2006)
Zonder behandeling kan dyslexie een ingrijpende impact hebben op de kwaliteit van leven. Zo gaat het veelal gepaard met faalangst en sociaal-emotionele problemen. Ook wordt geconstateerd dat dyslectici zonder behandeling een lager opleidingsniveau behalen en belemmerd worden in hun loopbaan.